Dwa są filmy traktujące o wydarzeniach z czasów wojny, w których główną rolę gra Tom Cruise. Oprócz tego, którego fabułę zarysowałam powyżej, znany jest również „Ostatni Samurai”. Główny bohater również jest zasłużonym weteranem wojennym. Wspomnienia z czasów wojny wpędzają go w alkoholizm. Nie potrafi odciąć się od wydarzeń przeszłości. Pomocną dłoń wyciąga do niego przyjaciel, który kieruje go do Japonii. Odtąd nasz bohater ma szkolić tamtejszą armię. Przygotować ją do walki z rebeliantami. Jednak nie udaje mu się. Podczas jednej z bitew zostaje wzięty do niewoli. Zdaje sobie sprawę z tego, że jego żołnierze nie mieli szans na walkę z doświadczeniem samurajów. Pobyt w niewoli pozwala m na bliższe poznanie dotychczasowych przeciwników. Dzięki temu, że decyduje się poznać ich zwyczaje, elementy kultury, znajduje nowy cel w życiu. Odnajduje te wartości o których istnieniu zapomniał. Mam na myśli miłość i spokój. Oba te filmy są naprawdę godne polecenia.
Gdyby tak zastanowić się, jakie filmy wojenne cieszą się największą popularnością wśród widzów, niewątpliwie można by wymienić takie jak „Szeregowiec Ryan”, czy też „Czas Apokalipsy”. Są to pozycje, które niewątpliwie otwierają kanon najlepszych filmów nie tylko z tego gatunku, ale w ogóle wszystkich filmów w historii kina. Ja jednak chciałabym zwrócić uwagę na inny film, zaliczający się do tego gatunku. Mam na myśli film, z którym główną rolę odgrywa Tom Cruise, znany pod tytułem „Urodzony 4 lipca”. Jest to historia weterana wojennego. Człowieka, który jako gorliwy patriota przystąpił do walki o dobro swojego kraju w walce przeciwko Wietnamcom. Gdy jednak wojna zabiera mu zdrowie, można by rzec, godne życie, buntuje się przeciwko niej i przeciwko idei walki w ogóle. Jest rozgoryczony, staje się inny człowiekiem. Nic dziwnego. O tym, jak wrócił okaleczony skrzywdzony nie dostał nic w zamian za to, że był wzorowym obywatelem. Nic poza sumą wyznaczoną przez państwo, która wystarczała jedynie na to, by pić dopóki nie skończą się pieniądze. Kończyły się jednak bardzo szybko. Nie to było jednak największym problemem. Najwięcej bólu dostarczała świadomość tego, że nie jest się zdolnym do wykonywania podstawowych czynności. Czy możemy sobie wyobrazić sytuację kiedy to śni nam się po nocach, że chodzimy o własnych siłach, kiedy marzymy o tym, byśmy mogli w sposób tradycyjny załatwić swoje elementarne potrzeby fizjologiczne? Najbardziej wymowny był wątek związany z niemożnością oddania się rozkoszy z kobietą. Weteran wojenny może liczyć raczej już tylko na usługi prostytutek… Przerażające, ale prawdziwe. Główny bohater żyje z poczuciem żalu. Gdyby mógł, zupełnie inną drogę by teraz wybrał. Nie pozostaje mu zatem nic innego, jak marzyć o normalności. Widz z kolei przy okazji oglądania takiego typu filmów oddaje się chwilowej refleksji. Refleksji nad życiem. Uzmysławia sobie bowiem, jak bardzo wszystkie te rzeczy, które można by określić mianem detali, są ważne.
Gdybym miała wybrać swój ulubiony gatunek filmowy, bez zastanowienia wskazałabym filmy wojenne. Zawierają one w sobie wszystkie te wątki, które lubię najlepiej. Sceny batalistyczne wplecione w pewne wydarzenie historyczne, a w tle wątek miłosny. Najczęściej jest to historia miłości nieszczęśliwej. Czyli taki swoisty wyciskacz łez dla kobiety, daleko odbiegający jednak od melodramatów. Poza tym jest to ten rodzaj filmów, przy którym można zasiąść z wielką przyjemnością ze swoim mężczyzną. Ciężko jest znaleźć film, który w równym stopniu zainteresuje obojga partnerów. Komedie romantyczne i dramaty są dobre dla nas, kobiet. Natomiast sensacja, czy też science fiction to ulubione gatunki naszych panów. Dlatego gdy negocjujemy repertuar na wieczór, warto jest pomyśleć o filmach wojennych jako o wypośrodkowaniu upodobań partnerów. Sceny z bitew ucieszą oczy naszych chłopców, natomiast wątek romansowy uderzy niewątpliwie w nasz gust. Niewątpliwie gatunkiem filmowym, który okaże się w sam raz na wieczór we dwoje, będzie również horror. Jednak nie każda z przedstawicielek płci pięknej lubi krwawe sceny, czy też uczucie strachu, które towarzyszy takiego typu filmom. Okazuje się, że mężczyźni często błędnie myślą, że dreszczyk emocji pozwoli im na to, aby skłonić ukochaną do przytulenia się, czy łapana za rękę. Czasami efekt jest wręcz odwrotny. Kobieta zmusza się do dotrwania do końca filmu, a późnej nie ma wcale ochoty na przytulnie się, ponieważ przed oczami grasują jej nadal postaci z filmu. Dobrze dobrany repertuar jest zatem kluczem do sukcesu.
